Biochemia Odżywiania

Dieta i Przyswajalność: Jak Organizm Wykorzystuje Cynk

Sama obecność mikroelementu w posiłku nie oznacza jeszcze jego pełnego wykorzystania przez tkanki. Rzeczywista przyswajalność cynku w przewodzie pokarmowym waha się od 15% do niemal 60% i zależy bezpośrednio od formy chemicznej związku oraz składników towarzyszących na talerzu.

Pestki dyni w drewnianej szufelce oraz orzechy włoskie na kamiennym podłożu

Naturalna matryca żywności: Sposób przygotowania nasion, orzechów oraz dobór źródeł białka decydują o efektywności transportu jelitowego.

Analiza Porównawcza

Formy cynku: chelaty aminokwasowe, sole organiczne i nieorganiczne

Poszczególne połączenia chemiczne cynku różnią się masą cząsteczkową, rozpuszczalnością w zmiennym pH przewodu pokarmowego oraz odpornością na działanie czynników antyodżywczych.

Forma chemiczna Kategoria związku Poziom przyswajalności Charakterystyka biochemiczna i tolerancja
Diglicynian cynku (Chelat) Chelat aminokwasowy Bardzo wysoka Jon cynku związany z dwiema cząsteczkami glicyny. Nie ulega łatwemu wytrącaniu przez fityniany w jelicie cienkim i cechuje się łagodnością dla błony śluzowej żołądka.
Pikolinian cynku Sól organiczna (kwas pikolinowy) Bardzo wysoka Naturalny metabolit tryptofanu ułatwiający transport jonów przez błony enterocytów. Chętnie wybierany w dietetyce sportowej przy wysokim obciążeniu fizycznym.
Cytrynian cynku Sól organiczna (kwas cytrynowy) Wysoka Dobra rozpuszczalność wodna i wysoka biodostępność u osób z prawidłowym wydzielaniem soku żołądkowego; forma naturalnie obecna także w mleku.
Glukonian cynku Sól organiczna (kwas glukonowy) Dobra / Umiarkowana Popularna i stabilna forma organiczna o łagodnym profilu działania, dobrze przyswajalna przy przyjmowaniu z posiłkiem zawierającym białko.
Tlenek i siarczan cynku Związki nieorganiczne Niska Słabsza rozpuszczalność w środowisku obojętnym jelita cienkiego oraz duża podatność na tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów z błonnikiem i kwasem fitynowym.
Interakcje Składników Pokarmowych

Zasady łączenia w diecie: synergia i antagonizm

Odpowiednie komponowanie posiłków pozwala zmaksymalizować wykorzystanie cynku z naturalnych produktów bez konieczności drastycznej zmiany kaloryczności jadłospisu.

Czynniki wspierające

Co poprawia przyswajanie cynku

+ Biodostępność

Pełnowartościowe białko zwierzęce

Obecność aminokwasów takich jak histydyna, metionina oraz cysteina (występujących obficie w wołowinie, jajach i rybach) tworzy z cynkiem rozpuszczalne kompleksy, które są sprawnie transportowane przez ścianę jelita.

Naturalne kwasy organiczne i fermentacja

Kwas mlekowy z kiszonek, zakwas chlebowy oraz kwas cytrynowy z owoców obniżają pH treści pokarmowej i aktywują enzymy rozkładające związki antyodżywcze.

Namaczanie i kiełkowanie nasion

Moczenie pestek dyni, orzechów oraz roślin strączkowych w ciepłej wodzie przed spożyciem redukuje stężenie inhibitorów mineralnych i odciąża układ trawienny.

Inhibitory wchłaniania

Co ogranicza przyswajanie cynku

– Biodostępność

Kwas fitynowy w nieprzetworzonych zbożach

Surowe otręby, niefermentowane płatki zbożowe oraz suche strączki zawierają fityniany, które trwale wiążą jony cynku, żelaza i magnezu w nierozpuszczalne sole wydalane z organizmu.

Nadmiar wapnia i żelaza niehemowego w jednej porcji

Bardzo wysokie dawki wapnia lub soli żelaza przyjmowane w tym samym momencie konkurują z cynkiem o te same białka transportowe w nabłonku jelitowym.

Taniny i polifenole bezpośrednio do posiłku

Picie mocnej czarnej herbaty lub kawy bezpośrednio w trakcie posiłku bogatego w mikroelementy zmniejsza wchłanianie pierwiastków śladowych. Zaleca się zachowanie 60 minut odstępu.

Praktyka Dnia Codziennego

Zbilansowany racjon dla zachowania męskiej siły i wytrzymałości

Poniższy model żywieniowy obrazuje sposób rozłożenia naturalnych źródeł cynku i pełnowartościowego białka na cztery posiłki w ciągu dnia. Taki układ zapewnia stały dopływ aminokwasów i minerałów bez przeciążania układu pokarmowego.

Zestawienie naturalnych źródeł cynku na kamiennym talerzu: pestki dyni, ciecierzyca, migdały i ostrygi